Centrum Edukacyjne Przystanek Historia

W służbie dla prawdy. Wspomnienie o Zbigniewie Nawrockim (1959–2017) - 21 stycznia - Aktualności -

Instytut Pamięci Narodowej

Nawigacja

W służbie dla prawdy. Wspomnienie o Zbigniewie Nawrockim (1959–2017) - 21 stycznia

21 stycznia (wtorek), godz. 17.00

Instytut Pamięci Narodowej zaprasza na spotkanie W służbie dla prawdy. Wspomnienie o Zbigniewie Nawrockim (1959–2017).Spotkaniu będzie towarzyszyć prezentacja najnowszej publikacji IPN poświęconej Zbigniewowi Nawrockiemu: W służbie dla prawdy. Prace historyczne dedykowane Zbigniewowi Nawrockiemu (1959–2017).

W dyskusji udział wezmą:

  • prof. Jan Draus – Kolegium IPN
  • prof. Włodzimierz Suleja – Biuro Badań Historycznych IPN
  • dr Ryszard Oleszkowicz – Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego
  • dr Rafał Leśkiewicz – Biuro Badań Historycznych IPN

 Prowadzenie: dr Jerzy Bednarek – Biuro Badań Historycznych IPN

 

Zbigniew Nawrocki (1959–2017) – historyk, nauczyciel, doktor nauk humanistycznych, wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu, były dyrektor rzeszowskiego oddziału IPN oraz archiwum IPN, w latach 2011– 2015 dyrektor Centralnego Ośrodka Szkolenia ABW im. gen. dyw. Stefana Roweckiego „Grota”.  Studiował historię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie(1981–1987). Od 1981 r. działał w NZS. W listopadzie i  grudniu 1981 r. był członkiem Komitetu Strajkowego w WSP w Rzeszowie, kolportował też pisma drugiego obiegu. Rozprawę doktorską na temat działalności organów bezpieczeństwa publicznego w województwie rzeszowskim w latach 1944–1949, napisaną pod kierunkiem prof. Jana Drausa, obronił w 1998 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W październiku 2000 r. Zbigniew Nawrocki objął stanowisko dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie. W styczniu 2006 r. został powołany przez ówczesnego prezesa Instytutu dr. hab. Janusza Kurtykę na stanowisko dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w Warszawie.  Funkcję tę sprawował do jesieni 2010 r. Po odejściu z IPN pełnił służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.  Był autorem i współautorem ponad 40 publikacji naukowych, w tym książek: Zamiast wolności. UB na Rzeszowszczyźnie 1944–1949 (Rzeszów 1998); Przeciw Solidarności 1980–1989. Rzeszowska opozycja w tajnych archiwach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (Rzeszów 2000); Rozpracowanie i likwidacja rzeszowskiego Wydziału WiN w dokumentach UB (1945–1949) (Warszawa 2001); Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944–lipiec 1945) (Rzeszów 2005). Był sekretarzem redakcji pisma naukowego „Studia Rzeszowskie” (tomy 1–10), twórcą i pierwszym redaktorem naczelnym „Aparatu Represji w Polsce Ludowej 1944–1989” (tomy 1–9), sekretarzem, a następnie redaktorem naczelnym „Przeglądu Bezpieczeństwa Wewnętrznego” (tomy 5–13).

W latach 2006–2010 przewodniczył polsko-ukraińskiej grupie roboczej historyków i archiwistów,  prowadzących badania naukowe i przygotowujących publikacje źródłowe w ramach serii „Polska i Ukraina w latach trzydziestych–czterdziestych XX wieku. Nieznane dokumenty z archiwów służb specjalnych”.  Był wiceprzewodniczącym Kapituły Nagrody „Kustosz Pamięci Narodowej” i laureatem Nagrody im. Jerzego Łojka (Warszawa 2000). W 2009 r. został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. 

Zmarł nagle 1 lipca 2017 r.

 

do góry